เฝ้าจำจด เก็บกด ความรู้สึก
จากทุกห้วง แห่งสำนึก ที่อ่อนไหว
ทุกครั้งที่ เสียน้ำตาให้... ใครต่อใคร
ทุกครั้งที่ พ่ายแพ้ใจ... ของตัวเอง



 ยังคงยิ้ม ทำฝืน เหมือนไม่เจ็บ
ฉันเฝ้าเก็บ ความช้ำ ทำเป็นเก่ง
กี่ครั้งแล้ว ที่ร้องไห้... เวลาอยู่กับตัวเอง
ใจคลอนเคลง เหมือนจะแตก ทุกนาที

ฉันพร่ำบอก ตัวเอง อยู่หลายครั้ง
พยายามเติมพลัง... ให้ใจได้คงที่
แข็งดั่งหิน... เบาดั่งนุ่น... เย็นดั่งน้ำในวารี
เพื่อหัวใจดวงนี้ จะรับได้... ทุกสถาณการณ์